the ten-minute talk

Patulog na ako kanina nang may nag-text sa akin:

"Life seems to be unfair. Cooking a meal takes an hour, but eating it only takes a few minutes. Constructing a building takes months, but blowing it up takes seconds. Earning your salary takes thirty days, but paying for your expenses takes less than a minute.

However, it's pretty amazing that a one-second kiss on the cheek can make your day. a five-second glimpse of your crush can make your week, and a ten-second hug can take away a year's pain.

Be inspired. Appreciate the wonders of life."

Medyo naaliw ako sa mensahe kaya nag-reply na rin ako:

"Hahaha. Ayos na sa akin ang five-second hug to take away the pain these past six months gave me. Haha."

Hindi ko na inaasahang sumagot pa siya pero matapos ang ilang segundo ay tumunog muli ang aking celphone.

"Hayaan mo. Pag nagkita tayo bibigyan kita ng five-second hug. :-)"

"Tapos bonus na lang yung natitirang five seconds pa."

"At kiss na rin sa cheek para your day is made. :-)"

"Hahaha. Sira ka talaga. Kailangan hiwa-hiwalay talaga yung text," tanong ko sa kanya.

Sa totoo lang, natuwa talaga ako sa forwarded message niya. Kahit corny, napag-isip ako nito. Pinaalala sa akin nung mensahe na may mga maliliit na bagay na makakatanggal ng sakit ng ulo o sama ng loob.

And I'm a sucker for those simple, thoughtful gestures.

Pero sino bang hindi, diba?

Kahit ang tampo ko ay abot hanggang Jolo for some reason, isang bati lang sa akin ay nagiging ayos na ang araw ko.

May kababawan nga ako eh. Madali akong matuwa sa mga simpleng bagay - yung may makaalala, and stuff.

And stuff. Povedan talaga.

Matapos ang mga limang minuto, sumagot ang aking kausap, "Hahaha".

"Delayed ang tawa," biro ko.

"Sorry naman. Naglalaro kasi ako."

"Ay! Pasensya na. Naka-istorbo pala. :/"

"Nge! Ok lang yun. Ikaw talaga. Minsan na nga lang kita makausap eh."

Oo nga.