mortalidad, ikalawang bahagi

Paminsan-minsan ay nababanggit ko na mas gusto kong mamatay na bata (at cute), pero hindi bago na maibigay ko ang lahat ng pangangailangan ng aking pamilya. Ang weird no, pero naiisip ko talaga yun. At saka, kung mapipili ko man kung paano ako mamamatay, gusto ko yung may drama, gusto ko heroic yung pagkamatay ko. Yun tipong may sasagipin akong batang masasagasaan ng bus, o ilalabas na tao mula sa nasusunog na gusali, o ako yung sasalo ng bala ng baril na para talaga sa isang mahal sa buhay, o kung may kailangang i-sakripisyo para sa kaligtasan ng sangkatauhan. Yun mga tipong ganun. Pero sana, hindi masakit. Kung hindi man mangyari ang mga iyon, okay na sa akin yung natutulog lang at hindi na magising. Ayaw kong maghirap, at mas lalo kong ayaw na makita ang aking mga mahal sa buhay na naghihirap para at dahil sa akin.

Alam kong hindi biro ang mga ganyang usapin. Marahil ay abstract pa kasi sa akin ang isyu ng mortalidad ng tao. Hindi ko pa lubos na alam (at wala rin akong balak intindihin) kung paano ba ang may mamatayan. Nakakatawa man pero mas nalulungkot ako sa mga palabas na pinapanuod ko kapag may namamatay na bida (o kahit kalaban). Pero sa totoong buhay, wala akong maipakita na emosyon. Marahil ay dahil sa ilan pa lang naman ang pumasakabilang-buhay kong kakilala.

Lumaki ako sa idea na mananatili sa aking piling ang mga taong nakapaligid sa akin - pamilya, kamag-anak, kaibigan at kaaway. Pero ang pangyayari kahapon ang nagpa-alala sa akin na ang tao ay may finite na taong binigay sa kanya ng Diyos para mabuhay, matuto at magmahal; at walang sinumang makakapagsabi kung kailan at paano ito magwawakas.

Lahat tayo, sa nakatakdang panahon, ay darating sa punto na iyon. Malungkot mang sabihin pero yun ang realidad. Pero sa totoo lang ay hindi mahalaga kung sa kamatayan ang tungo nating lahat dahil minsan, madalas, mas mahalaga ang aktwal na paglalakbay kaysa sa patutunguhan.

*******

Si Ate Tekon ay 56 years old lamang. Nabanggit pa niya sa amin na sa susunod niyang kaarawan ay magpapa-misa siya, magpapasalamat na naka-abot siya sa edad na 50.

Noong Linggo ng gabi, panay ang pakikipaglaro nito kay Raymond, ang kanyang alaga, kahit dis-oras na ng gabi.

Noong Sabado, kinausap niya ang kanyang kapatid at nagsabi na siya ay uuwi na sa bahay nila sa Martes (dahil nakikituloy lamang siya kina Ate Rose pansamantala).

Noong Biyernes ay dumalaw siya sa opisina ng panganay niyang anak ng walang pasabi, kinukulit ito kahit may trabaho.

Nakakabagabag.